خالی از تو
حرف های در خلاء
بین ما می گذشت
دهانمان باز و بسته می شد
و تو نگاهت را دوخته بودی
به فرم لبهایم
تا در تکرار حروف
نشانه ای از خود
پیدا کنی
ولی دنیای کلمات من
با تو
بسیار
بیگانه است
آنطور که خود می خواهم
من
در
مردمك
چشم هايت
يك قبر كرايه مي كنم
اگر
به خورشيد نگاه كني
جمع مي شود
دايره ي سياه
در نقطه ي
تقاطع
ايمانت
من نشسته ام
معلق
در چشم هايت
و تو را
نشان مي دهم به جهان
و جهان را
برايت مي كشم
آن طور كه مي خواهم
در
مردمك
چشم هايت
آزادی
شاید می شود
و من می تواند
تاب بیاورد
این تنهایی شگرف را
که هر چه می گذرد
بیشتر آزاد می شوم
و قرار نیست
وفایی باشد
حتی به همین تنهایی
من
برای هیچ کس نمی نویسم
و نگاهم را
به آینه ای می سپارم
که جز تصویر من
نمایان نسازد
درخود
حتی سایه ای
از آنها
که دیگر بدبین نیستم
به عشقشان
در ظاهر
بگذار خوش باشند
که من
باورشان دارم
ولی
حقیقت
همیشگی
نیست
