حظ وافر
او با نوعي قوه ي عشق ورزيدن
بدون نياز به لمس و تماس
معاشقه مي كند
لبانش را
چون دو تكه گوشت لخت و ترد
بر دهانم مي نشاند
و مار خيس سرخش را
روي دندان هايم مي كشاند
و انگشتانش را
چون آلت يك اسب
بر غايت درونم
مي فشارد
آه
من با او به عافيت مي رسم
او با من به بهشت
من با او به عاقبت سرخوشي مي رسم
او با من به سرشك
كيف مي كنم
ذوق مي كنم
از هم مي پاشم
در هم مي ريزمwanted
در كرانه ي آب
به آرامي شنا مي كردم
صداي ضربه ي امواج
تنها صدايي بود كه مي آمد
موج كوچكي از افق
به سمت بازوان من
دستانت را حلقه كرده بودي
اندامت شناور مانند پر
و من تو را مي كشيدم
به دريايي عميق تر
سينه هايت جزيره هاي متحركي بر سطح آب
گردنت اسكله اي براي لنگر انداختن
من و تو بهم وابسته
چون حياتمان براي هم
هيچ گردابي نمي توانست تو را فرو كشد
و هيچ موجي مرا سرگشته
پوستت سوخته از آفتاب
درون من در سوزش از نمك آب
موهايمان گره خورده در هم
مانند انگشتانت
فرو رفته در اندام من
گوشه ي چشمانت پر بود از دانه هاي رنگارنگ
آمدي بگويي اينها م...
دهانت پر شد از ماسه
بعد از آن هرچه پيش مي رفتيم
تو بيشتر شبيه ساحل مي شدي
و پوست من شكافته تر
فكر كرديم از نمك آب است
ولي به خاطر باله ها بود
بوته اي كه رشد مي كرد
از چهار نقطه ي بدنم
در پا و دو پهلو و كمر
صداي تو از گوش هايت مي آمد
بيني ات، آتشفشاني بود در فوارن
گفتي دور شو از من
گفتي زود باش فرار
حلقه ي دستانت را باز كردي
انگشتانت را بيرون كشيدي
و من خالي شدم
سبك
بي هيچ ساحلي در كنار
ترسيدي بسوزم
گدازه هايت بر آب سرد، سنگ سخت مي ساخت
جاي خالي انگشتان ات مي سوخت
و حلقه ي دور گردنم
از فشار دستانت
درد بر وجودم مي كوفت
باله هايم بر چهار سو گسترده
اما چه سود
اين آغاز عزيمتم به دورترين مكان
به بيشترين فاصله
به نهايت نبودنت بود
تا امروز
كه مرغان ماهي خوارت را
براي بازگرداندنم فرستادي
مرده يا زنده ام
هيچ فرقي ندادي
اينطور گفته اي:
هزار سكه ي طلا
جايزه ي توست
كه او را به من برساني
با اينكه ديگر
بازگشتني نيست
اين را هم من مي دانم
هم تو مي داني
